Si bunso

Nakakakaba, natatakot, umaasang hindi pa sana... gumising ako hawak ang isang instrumento na magpapatotoo na ako ay isang ganap na ina... nanaman.
2004 noon ika-14 ng enero ng mapagdesisyunan ko ng malaman kung ako ba ay nagdadala ng buhay sa aking sinapupunan... takot na takot ako... naiisip ko hindi pa ako handa. Isang taon at pitong buwan pa lng ang panganay kong si Calay. Kung ano man ang maging resulta ang tanong handa ba ako? Ang sagot hindi pa... panu kung positibo? Ang sagot ko hindi pwede... wala akong magawa. May trabaho ako ngunit kapapasok ko pa lng. Wala pa akong isang buwan. Naganap ang aking kinatatakutan... kinuha ko ang tester na “Medic” tinakpan ang bintana ng kaganapan sa pagtetesting na iyun, lumakad ang likudong ipinatak ko... isang guhit na kulay pink... maya-maya pa dalawang guhit na kulay pink. Gumuho ng sandali ang aking mundo... Buntis ako. Isang linggo akong nasa ilalim nang pagtanggi sa aking nalaman. Sabi ko hindi pwede baka me paraan pa. Me kinausap ako takot man mas nanaig sa akin ang hindi matuloy ang aking sitwasyon. Sabi ng kausap ko “CYTOTEC lng yan...”, hahatiin daw sa gitna ang mala pisong gamot ang isa ay iinumin at ang isa ipapasok sa pwerta... ilang araw lng magkakaron na daw ako. Wala akong ideya kung ano yun pero desidido akong gawin, magpapabili na lng ako. Mura lng naman, tatlong daang piso. Katoliko ako at nabibilang sa isang samahan tungkol sa pagpanday ng pamilya – ang COUPLES for CHRIST. Aktibo sa serbisyo, umaattend ng tinatawag na “household” kung saan pinag-aaralan ang salita ng Diyos. Wala akong pinagsabihan ng aking kundisyon sa kagustuhang itago ang aking gagawin... sabi ko di naman ako lng ang gumagawa nito. Di pa naman siguro ito tao dugo pa lng... Marami akong takot... una, di ako handa... pangalawa, kakapasok ko pa lng baka tanggalin ako pag nalaman nila... pangatlo, takot ako sa operasyon dahil na-CS ako sa panganay ko. Alam ko na ang pagdaraan ko. Sinabi ko sa aking asawa ang balak ko, di sya kumibo, di sya umimik. Wala syang reaksyon. Sa loob-loob ko di ako humihingi ng pagpayag nya, pinaaalam ko lng ang aking balak. Marami kaming santo sa bahay pakiramdam ko inuusig nila ako sa aking balak sabi ko din ko naman ipapalaglag e gusto ko lng “magkaron” sabi ko pwedeng mali ang “Medic” dahil gawa lng yun ng tao. Ganun pa man natatakot na ako sa aking balak... unti-unti nagdasal ako sabi ko patnubayan ako sa gagawin ko... Ang kapal ko noh... sa Diyos pa ko humingi ng tulong. Nagising ako sa isang panaginip na me kausap ako na ang anak ay pinakamagandang regalo ng Panginoon... hindi na ko makatulog ulit binalewala ko lng yun. DESIDIDO pa din ako. Isang araw sa silid ng aking mga magulang narinig ko tinatawag ako ng nanay ko sabi nya halika dito pumasok ka me ipapakita ako sayo. Pumasok ako... wala naman tao. Pero dinig na dinig ko nanay ko yun... pagpasok sa pinto sa gawing kanan ako napatingin nandun ang altar ng aking ina. Dati ay ang Birheng Maria ang nandun, bakit kya ang Nino Hesus ang nandun? Paaalis na sana ako ng me nahulog na babasahin sa altar... Newsletter ng Couples for Christ ang pangalan “Ugnayan”. Bagong edisyon may ugali akong kahit na anong basahin e sa likod ako unang tumitingin. Pagbukas ko Napakalaking letra “CYTOTEC- bagong paraan ng pagkitil ng buhay”... napaluhod ako, humagulgol at hiyang-hiya sa aking sarili. Ano ito pagusig ng konsensya? Sa altar ng Nino Hesus ang santo daw ng mga bata at sanggol. Babasahin tungkol sa balak kong gamitin. Nung mga oras na yun labis ang aking pagsisi, sabay himas sa aking tiyan at nakita ko ang aking sarili na hinahaplos ko yun at humhingi ng tawad sa aking pinakamamahal na anak na binalak kong patayin. Nakapagdesisyon ako na kinabukasan din ay magsasabi na ako sa opisinang pinapasukan ko at maghihintay sa aking kagampanan at maghahanap na lng ulit ng trabaho pagkapanganak. Maraming bumabagabag sa aking isip pero parang ang gaang-gaang dalhin. Sinabi ko sa aking asawa ang aking tinatawag na mensahe mula sa mahal na ina akala ko nanay ko basta ang aking paniniwala ang Mahal na Birheng Ina yun... nagliwanag ang kanyang mukha at sinabing ituloy mo na yan... Nagdasal ako bago kausapin ang aking boss sabi ko Lord, bahala ka na bigyan mo ako ng lakas... Ilang minuto pa nasa harap na ako ng aking amo, sinabi ko ang aking kalagayan at humihingi ng tawad dahil pumasok ako ng buntis sa kanilang kumpanya... napaluha ako sa kagalakan sa kanyang tinuran “bakit ka magreresign? Dahil buntis ka? Ako din buntis e... saka me asawa ka naman natural ang mabuntis. Kasal naman kayo diba? Okay lng yan...” Walang padsidlan ang aking kasiyahan... umiyak ako sa banyo sa labis na kagalakan sa tinatawag kong double blessing... ang aking magiging anak at ang aking trabaho. Sa banyo ng aming opisina ay may nakasaad na tungkol sa ang katotohanan ang magpapalaya sayo, wag kang mangamba at ang kaluwalhatian ng Panginoon at laging sumasainyo, “Christian” kasi sila ma'am... kumatok ka at ika'y pagbubuksan ng pinto. Nagpuri ako sa panginoon, pakiramdam ko sinsagot nya ang lahat... sabi nya wala kng hihilingin na hindi ko ibibigay basta't nananalig ka sa akin... Syempre sinamantala ko sabi ko Lord, pwedeng humiling? Pwede po ba na maging lalaki ang anak ko... dumating ang araw na malaman ko kung ano ang kasarian nya... ang sabi ng doktora ko wag na daw akong magpaultrasound at me nagbulong sa kanya na lalaki ang nasa sinapupunan ko. Umiyak nanaman ako, sabi ko napakabuti mo Lord. Dumating ang araw ng aking kagampanan, prinay over ako ng aking mga magulang at asawa. Nasa operating room na ako mabilis na mabilis ang pangyayari. Takot man ako ay nilakasan ko ang aking loob... gusto ko pagnilabas ang anak ko makita ko... inilabas ang aking si anak... Si Carlos Juan ko... lalaki at pagkaputi-puti, may dimples pa. Triple-blessing na ito... Nakalimutan ko pala banggitin bago ako magleave napromote pa ako bilang supervisor ng aking departamento... anong tawag dun? “pag nagtiwala ka SIKSIK, LIGLIG, UMAAPAW ang biyaya ng Diyos.
Ngayon ang aking si Carlos Juan, nakakatuwa, bibo kahit bulol... at higit sa lahat napakagwapo. Balang araw ikwekwento ko sa kanya ito... hihingi ako ng tawad... aasa na lng akong maiintindihan nya din na tao ako nagkakamali... Buti na lng... kung hindi yun ang pagsisihan ko habang buhay.
January 12, 2007 | Permalink | Comments (0)